Μια απο τις συνήθειες που έχω όταν περιδιαβαίνω στο internet, είναι να κρατάω ενίοτε διευθύνσεις ιστότοπων με περιεχόμενο που βρίσκω νάχει ενδιαφέρον. Έτσι έχουν γεμίσει τα αγαπημένα μου με πολυάριθμες διευθύνσεις -προσπαθώ να τις έχω ομαδοποιημένες ανά θεματολογία- που όμως κατά κανόνα ή δεν προλαβαίνω να τις επισκεφτώ ξανά ή όταν ανατρέξω πάλι, η διεύθυνση δεν υπάρχει.
Εδώ παραθέτω ένα απο τα κείμενα που βρήκα πρόσφατα. Μόλις το διάβασα σκέφτηκα τη κόρη μου και αποφάσισα να το "κλέψω" για να της το το αφιερώσω, ελπίζοντας ότι μπορεί κάποια στιγμή να (ξανα)βρεθεί στου Παλυβού ...
Ζήτω ο Εγωισμός
... κλεμένο από την Άντρεα Λούβαρη
"Αναρωτιέμαι πότε άρχισαν όλα να γίνονται τόσο δύσκολα. Αναρωτιέμαι σε ποιά δεκαετία σταμάτησαν οι άνθρωποι να παλεύουν, γι' αυτά που ποθούν, να διεκδικούν αυτά που θέλουν, που τελοσπάντων γουστάρουν. Είμαστε η γενιά που τα θέλει όλα έτοιμα. Ένα έτοιμο σπίτι, ένα έτοιμο πιάτο φαί, μια έτοιμη δουλειά, μια έτοιμη σχέση χωρίς πρώτα να χρειαστεί να κοπιάσουμε για να τ' αποκτήσουμε. Ζούμε με την ψευδαίσθηση πως η ζωή μας θα ήταν καλύτερη αν ο δρόμος προς την κατάκτηση του επιθυμητού ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Ή μάλλον, ζούμε με την ψευδαίσθηση πως η ζωή μας θα ήταν καλύτερη αν το επιθυμητό μας το έδιναν έτοιμο στο πιάτο.
Έχουμε χάσει την μπάλα γιατί δεν λέμε να συνειδητοποιήσουμε ότι το κενό που νιώθουμε μέσα μας οφείλεται αποκλειστικά στην έλλειψη κινήτρων. Έχουμε τα πάντα, οι γονείς μάς μας τα παρείχαν απλόχερα άρα για τί να παλέψουμε; Ποιός ο λόγος; Ποιά τα κίνητρα;
Έχουμε βολευτεί στην μοναξιά γιατί θέλει κόπο να κυνηγήσεις αυτόν που αγαπάς. Θέλει κόπο να τον αποκτήσεις. Κι όταν τελικά τον αποκτήσεις, θέλει κόπο και συμβιβασμούς για να τον κρατήσεις. Κι εμείς δεν έχουμε μάθει να κοπιάζουμε, πόσο μάλλον να συμβιβαζόμαστε!!
Έτσι, μας αρκεί να τον βλέπουμε στα όνειρά μας. Και παριστάνουμε πως τάχα δεν ενοχλούμαστε αν τον δούμε σε κάποιο ήρεμο cafe να περνά καλά με την συντροφιά μιας άλλης. Δεν θα δείξουμε ενόχληση, κάθε άλλο! Θα το παίξουμε και καλά δήθεν. Κι ύστερα, όταν νυχτώσει πια, θα βγάλουμε το πολυφορεμένο χαμόγελό μας και θα ποτίσουμε με δάκρυα το μαξιλάρι μας. Γιατί έτσι έχουμε μάθει. Να τιμούμε τον παραχαϊδεμένο εγωισμό μας, τρομάρα μας.
Ίσως, πάλι, να μην έχουμε μάθει σ'αυτό το μοτίβο. Ίσως η τόση ψευτιά και παγαμποντιά του κόσμου να μας ανάγκασε να γίνουμε αυτό που είμαστε τώρα. Δεν έχει σημασία. Στο τέλος της ημέρας, κανείς από μάς δεν κοιτιέται στον καθρέφτη. Κανείς από μάς δεν κάνει την αυτοκριτική του. Υπομένουμε καρτερικά να ανατείλει η επόμενη μέρα για να σκορπίσουμε στο διάβα μας ακόμα λίγο εγωισμό..."
Αντίστρεψα την ανάρτηση που ξεκινάει με τη Χάρις Αλεξίου:
λέγοντας:
"Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου λες κι ήρθες σε δικό σου κήπο"... Καλά τα λέει η Χαρούλα, μία από τις ενδοξότερες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου... Ανάβω ακόμη ένα τσιγάρο. Το τρίτο για σήμερα! Μεγάλη πρόοδος, δεν μπορείς να πεις! Θαρρώ έτσι πάει... Πρώτα ελαττώνεις το τσιγάρο, μετά το ποτό... Τέλος, ελαττώνεις τις "κακιές" σκέψεις. Ξέρεις, αυτές που τρυπώνουν στο μυαλό και σου "τρυπώνουν" την καρδιά. Πολύ κλισέ ατάκα βρε αδελφάκι. Κι όμως...
Το τελευταίο αν και πρώτο το αφιερώνω σε σένα... θέλοντας να πιστεύω ότι "κ α κ ι ές" σκέψεις δε σου τρυπώνουν πια στο μυαλό, γιατί πιστεύω ότι έχω μια θέση στη καρδιά σου.
Διόρθωση κειμένου /23.02.2018: Αυτά έγραφα στις 06 Νοεμβρίου 2015 κι η τελευταία παράγραφος δεν ήταν για την κόρη μου αλλά για σένα. Από τότε μπαίνω και γράφω εδώ μόνο για σένα, κάθε ανάρτηση είναι κι ένας σταθμός. Το Παλυβού "μου" έχει συνδυαστεί με σένα και με πονάει από τον Αύγουστο του 2016 όλο και πιο πολύ. Όμως εδώ είναι το "Παλυβού μου", όπως ακριβώς σου έγραφα και στις 21/5/2014 11:52 π.μ:
" Όταν ήμουν
παιδί, πήγαινα
με τους γονείς
μου σε ένα κτήμα
που έχουμε στον
Αρτοζήνο. Ο Αρτοζήνος είναι
ένα βουνό που βρίσκεται απέναντι
απο τα Λαγκάδια.
Επειδή ήταν
αρκετές ώρες
μακριά, δεν
πήγαινε και
αυτοκίνητο τότε,
μέναμε εκεί όσες
μέρες
χρειάζονταν για
να γίνουν οι
γεωργικές
εργασίες. Απο
τότε μου είχε
κάνει φοβερή
εντύπωση, και με
έχουν συνοδέψει
οι θύμησες μέχρι
τώρα. Εκεί
λοιπόν βρίσκεσαι
εσύ με τον
ουρανό, και το
μεγαλείο του
άγριου κι
ερημικού βουνού.
Το κτήμα αυτο το
λέμε Στου Παλυβού..."
Σήμερα & κάθε φορά που μπαίνω εδώ, είναι σαν να μπαίνω στον δικό μου χώρο με μια αδιόρατη πίκρα στη καρδιά...
