Σιωπές ...

Αν ακούγονταν ήχος, δε θα ‘ταν παρά
οι αχτίδες που κρέμονταν. Τι είναι φωνή;
Σε θυμάμαι που μίλαγες. Συλλογίζομαι τώρα
πως μες στη φωνή του πουλιού και τ’ ανθρώπου
καθρεφτίζεται ο ήλιος.

 ...

Σιωπή είσαι μια άγνωστη
που έρχεσαι τη νύχτα.
Ανεβαίνεις τη σκάλα
χωρίς νʼ ακούγονται πατήματα
μπαίνεις στην κάμαρα
και κάθεσαι στο κρεβάτι μου.
Μου φοράς το δαχτυλίδι σου
και με φιλάς στο στόμα.
Σε γδύνω.
Μου δίνεις τότε τις βελόνες
και τα τρία χρώματα
το κόκκινο το μαύρο και το κίτρινο.
Κι αρχίζω να κεντάω
πάνω στο δέρμα σου
όλα όσα δε σου είπα
και ποτέ πια ίσως δε θα σου πω.

 ...

Μια γυναίκα με πράσινο φόρεμα στεκόταν στη γωνιά του δρόμου του παλατιού
Σιωπή παγερή, σιωπή γεμάτη αγκάθια σιωπή από άγρια πρόσωπα και κόκκινα μάτια –σιωπή – Σιωπή θα τα πω στον πλάστη όλα...

...

Το μυστικό άνθος
Δεν είναι που δεν έχεις τι να πεις
μάλλον
κάποιο μυστικό άνθος
άρχισε να ωριμάζει
στη σιωπή σου.

...